Oktober, bijna november. De maand van Halloween. Voor veel mensen de tijd om eens alles uit de kast te trekken rondom zombies, spoken, geesten en hoe gekker, hoe beter.

Maar ik vraag mezelf af of mensen weten wat ze eigenlijk vieren.
Is het echt een lolletje om je gezicht onder het bloed te schminken en kinderen de stuipen op het lijf te jagen?
Jaren geleden deed ik mee. Ik was toen nog niet zo bekend met alles in het geloof ondanks dat ik God kende.
Ze hadden mensen nodig voor het Halloweenfeest in de stad.

Ik speelde 'De Dood' en in het zwart gekleed met een zeis naast me stond ik verborgen bij een gebouw, een schemerlampje bij me.
Wat de uren daarna gebeurde beschrijf ik liever niet uitgebreid. Misschien was het omdat ik bekend ben met de geestelijke wereld, misschien was het God die ingreep, maar er gebeurde op dat moment ècht bizarre dingen. En ik besefte dat ik me op dat moment op heel gevaarlijk gebied bevond.
De kinderen die langskwamen waren soms met doodsangst overgoten. Maar pa en ma dwongen hen. Ik herinner me een meisje van een jaar of zes. Ze huilde en gilde het uit, en haar moeder strafte haar af. Het kindje wilde zo graag weg maar het meisje werd aan haar arm meegetrokken terwijl moeder met een vriendin ergens hard om moest lachen op haar telefoon. De angst in die ogen, ik zal het nooit vergeten.

Die avond leverde ik mijn kleding in en was ik heel snel weg van dat 'feest'. Er viel niets te vieren en ik werd enorm lastiggevallen. Ik had het er de volgende dag met een vriendin over. Ze vond dat ik me aanstelde, want het was toch leuk geweest? Die dag was voor mij de start naar een zoektocht naar 'meer'. Het was het moment dat ik naar God heb geschreeuwd op de dijk, dat ik niet langer lastig gevallen wilde worden en niet langer de vreselijke dingen om me heen hoefde te zien. Maar het was onverbiddelijk: Ik had een poort geopend, en een heel gevaarlijke ook.
Ik was nog niet bekend met veel christenen. Èn toch bracht God een vrouw op mijn pad die met mij begon te bidden. En er manifesteerde zich van alles in mij. Dit was duidelijk een gevecht tussen dood en leven.

Veel mensen hebben echt geen besef wat ze zich op de hals halen met Halloween. Ze denken inderdaad onschuldig mee te kunnen doen of ze bedenken dat ze kunnen bidden ervoor zodat ze beschermd zijn. Maar nee. Als jij je waagt aan de deuren van Satan dan zal hij die maar al te graag openzetten en jou continu herinneren aan wat je hebt gedaan.
Ook voor niet gelovigen, jullie zien wat er in de wereld gebeurd. Jullie zien welke ellende er met sneltreinvaart door de maatschappij raast, en ja het heeft allemaal een bron. Het komt ergens vandaan. En ja, we hebben invloed daarop.

Kies jij voor dood of voor leven ?
Kies jij voor afbreken of voor opbouwen?
Kies jij voor angst of kies jij voor liefde?
Kies jij voor boosheid of kies jij voor blijdschap?
En jazeker. Enge dingen kunnen mensen blij en gelukkig maken. Sommige mensen ervaren een heel gezegend leven ondanks dat ze Halloween vieren, en helemaal niets met het geloof te maken willen hebben. Deze mensen zullen lacherig mijn berichten over het geloof wegklikken.
Maar voor wie dat niet doen, heb ik de uitdaging om verder te durven kijken. Misschien inderdaad met geestelijke ogen.
Want er speelt zich heel veel af in wat wij niet zien, er wordt gestreden voor onze zielen. De één strijd voor behoud, de ander wil het claimen voor eigen plezier.

Onthoud dit: satan hoeft zich geen zorgen te maken over de mensen die niets van God willen weten, want hij weet wel waar deze mensen terechtkomen na een korte tijd hier op aarde. Maar hij maakt zich wel zorgen over de mensen die God kennen, want elk geredde ziel is er één minder voor hem.
Besef hoe waardevol jij dus bent en dat, wanneer jij strijd ervaart in je geloof, dat absoluut niet voor niets is.

Dood..of leven...waar kies jij voor?